دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۹۳

من پاکباز عشقم تخم غرض نکارم — پشت و پناه فقرم پشت طمع نخارم

نی بند خلق باشم نی از کسی تراشم — مرغ گشاده پایم برگ قفس ندارم

من ابر آب دارم چرخ گهرنثارم — بر تشنگان خاکی آب حیات بارم

موسی بدید آتش آن نور بود دلخوش — من نیز نورم ای جان گرچه ز دور نارم

شاخ درخت گردان اصل درخت ساکن — گرچه که بی‌قرارم در روح برقرارم

من بوالعجب جهانم در مشت گل نهانم — در هر شبی چو روزم در هر خزان بهارم

با مرغ شب شبم من با مرغ روز روزم — اما چو باخود آیم زین هر دو برکنارم

آن لحظه باخود آیم کز محو بیخود آیم — شش دانگ آن گهم که بیرون ز پنج و چارم

جان بشر به ناحق دعویش اختیار است — بی‌اختیار گردد در فر اختیارم

آن عقل پرهنر را بادی است در سر او — آن باد او نماند چون باده‌ای درآرم