دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۹۴

بازآمدم خرامان تا پیش تو بمیرم — ای بارها خریده از غصه و زحیرم

من چون زمین خشکم لطف تو ابر و مشکم — جز رعد تو نخواهم جز جعد تو نگیرم

خوشتر اسیری تو صد بار از امیری — خاصه دمی که گویی ای خسته دل اسیرم

خاکی به تو رسیده به از زری رمیده — خاصه دمی که گویی ای بی‌نوا فقیرم

از ماجرا گذر کن گو عقل ماجرا را — چنگ است ورد و ذکرم باده‌ست شیخ و پیرم

ای جان جان مستان ای گنج تنگدستان — در جنت جمالت من غرق شهد و شیرم

من رستخیز دیدم وز خویش نابدیدم — گر چون کمان خمیدم پرنده همچو تیرم

خاکی بدم ز بادت بالا گرفت خاکم — بی‌تو کجا روم من ای از تو ناگزیرم

ای نور دیده و دین گفتی به عقل بنشین — ای پرده‌ها دریده کی می هلی ستیزم

من بنده الستم آن تو بوده استم — آن خیره کش فراقت می راند خیر خیرم

کی خندد این درختم بی‌نوبهار رویت — کی دررسد فطیرم تا نسرشی خمیرم

تا خوان تو بدیدم آزاد از ثریدم — تا خویش تو بدیدم از خویش خود نفیرم

از من گذر چو کردی از عقل و جان گذشتم — در من اثر چو کردی بر گنبد اثیرم

در قعده‌ام سلامی ای جان گزین من کن — تا بی‌سلام نبود این قعده اخیرم

من کف چرا نکوبم چون در کف است خوبم — من پا چرا نکوبم چون بم شده‌ست زیرم

تبریز شمس دین را از ما رسان تو خدمت — خدمت به مشرقی به کز روش مستنیرم