دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۰۳

من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردم — من آن گدای عورم کز شاه خشم کردم

از لطفم آن یگانه می خواند سوی خانه — کردم یکی بهانه وز راه خشم کردم

گر سر کشد نگارم ور غم برد قرارم — هم آه برنیارم از آه خشم کردم

گاهم فریفت با زر گاهم به جاه و لشکر — از زر چو زر بجستم وز جاه خشم کردم

ز آهن ربای اعظم من آهنم گریزان — وز کهربای عالم من کاه خشم کردم

ما ذره‌ایم سرکش از چار و پنج و از شش — خود پنج و شش کی باشد ز الله خشم کردم

این را تو برنتابی زیرا برون آبی — گر شبه آفتابی ز اشباه خشم کردم