دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۰۲

درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیم — تا نقش‌های خود را یک یک فروتراشیم

از خویش خواب گردیم همرنگ آب گردیم — ما شاخ یک درختیم ما جمله خواجه تاشیم

ما طبع عشق داریم پنهان آشکاریم — در شهر عشق پنهان در کوی عشق فاشیم

خود را چو مرده بینیم بر گور خود نشینیم — خود را چو زنده بینیم در نوحه رو خراشیم

هر صورتی که روید بر آینه دل ما — رنگ قلاش دارد زیرا که ما قلاشیم

ما جمع ماهیانیم بر روی آب رانیم — این خاک بوالهوس را بر روی خاک پاشیم

تا ملک عشق دیدیم سرخیل مفلسانیم — تا نقد عشق دیدیم تجار بی‌قماشیم