دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۰۷

چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌ام — جان داده‌ام ولیک جهانی خریده‌ام

رویم چو زرگر است از او این سخن شنو — دادم قراضه زر و کانی خریده‌ام

از چشم ترک دوست چه تیری که خورده‌ام — وز طاق ابروش چه کمانی خریده‌ام

با خلق بسته بسته بگویم من این حدیث — با کس نگویم این ز فلانی خریده‌ام

هر چند بی‌زبان شده بودم چو ماهیی — دیدم شکرلبی و زبانی خریده‌ام

ناگاه چون درخت برستم میان باغ — زان باغ بی‌نشانه نشانی خریده‌ام

گفتم میان باغ خود آن را میانه نیست — لیک از میان نیست میانی خریده‌ام

کردم قران به مفخر تبریز شمس دین — بیرون ز هر دو قرن قرانی خریده‌ام