دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۰۸

ای گوش من گرفته توی چشم روشنم — باغم چه می بری چو توی باغ و گلشنم

عمری است کز عطای تو من طبل می خورم — در سایه لوای کرم طبل می زنم

می مالم این دو چشم که خواب است یا خیال — باور نمی‌کنم عجب ای دوست کاین منم

آری منم ولیک برون رفته از منی — چون ماه نو ز بدر تو باریک می تنم

در تاج خسروان به حقارت نظر کنم — تا شوق روی توست مها طوق گردنم

با ماهیان ز بحر تو من نزل می خورم — با خاکیان ز رشک تو چون آب و روغنم

گرچه ز بحر صنعت من آب خوردنی است — چون ماهیم نبیند کس آب خوردنم

گر ناخن جفا بخراشد رگ مرا — من خوش صدا چو چنگ ز آسیب ناخنم

خود پی ببرده‌ای تو که رگ دار نیستم — گر می جهد رگی بنما تاش برکنم

گفتی چه کار داری بر نیست کار نیست — گر نیست نیستم ز چه شد نیست مسکنم

نفخ قیامتی تو و من شخص مرده‌ام — تو جان نوبهاری و من سرو و سوسنم

من نیم کاره گفتم باقیش تو بگو — تو عقل عقل عقلی و من سخت کودنم

من صورتی کشیدم جان بخشی آن توست — تو جان جان جانی و من قالب تنم