دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۱۰

با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم — با چشم تو ز باده و خمار فارغیم

خانه گرو نهاده و در کوی تو مقیم — دکان خراب کرده و از کار فارغیم

رختی که داشتیم به یغما ببرد عشق — از سود و از زیان و ز بازار فارغیم

دعوی عشق وانگه ناموس و نام و ننگ — ما ننگ را خریده و از عار فارغیم

غم را چه زهره باشد تا نام ما برد — دستی بزن که از غم و غمخواره فارغیم

ای روترش که کاله گران است چون خرم — بگذر مخر که ما ز خریدار فارغیم

ما را مسلم آمد شادی و خوشدلی — کز باد و بود اندک و بسیار فارغیم

بررفت و برگذشت سر ما ز آسمان — کز ذوق عشق از سر و دستار فارغیم

ما لاف می زنیم و تو انکار می کنی — ز اقرار هر دو عالم و ز انکار فارغیم

مشتی سگان نگر که به هم درفتاده‌اند — ما سگ نزاده‌ایم و ز مردار فارغیم

اسرار تو خدای همی‌داند و بس است — ما از دغا و حیلت و مکار فارغیم

درسی که عشق داد فراموش کی شود — از بحث و از جدال و ز تکرار فارغیم

پنهان تو هر چه کاری پیدا بروید آن — هر تخم را که خواهی می کار فارغیم

آهن ربای جذب رفیقان کشید حرف — ور نی در این طریق ز گفتار فارغیم

با نور روی مفخر تبریز شمس دین — از شمس چرخ گنبد دوار فارغیم