دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۴۳

اگر چه ما نه خروس و نه ماکیان داریم — ز بیضه سر کن و بنگر که ما کیان داریم

به آفتاب حقایق به هر سحر گوییم — تو جمله جانی و ما از تو نیم جان داریم

گر از صفات تو نتوان نشان نمود ولی — ز بی‌نشانی اوصاف او نشان داریم

دل چو شبنم ما را به بحر بازرسان — که دم به دم ز غریبی دو صد زیان داریم

چو یوسف از کف گرگان دریده پیرهنم — ولی ز همت یعقوب پاسبان داریم

به دام تو که همه دام‌ها زبون ویند — که هر قدم ز قدم دام امتحان داریم

ولیک بندگشا هر دم آن کند با ما — که مادر و پدر و عم مگر که آن داریم

بنوش کردن زهر این چه جرات است مگر — ز کان فضل تو تریاق بی‌کران داریم

به خرج کردن این نقد عمر مبتشریم — ز عمربخش مگر عمر جاودان داریم

نگیرد آینه زنگار هیچ اگر گیرد — ز عین زنگ بدان روی دیدمان داریم

یقین بنشکند آن نردبان وگر شکند — ز عین رخنه اشکست نردبان داریم

رهین روز چرایی چو شب کند روزی — مکان بهل که مکانی ز لامکان داریم

بهار حله دریدی ز رشک و زرد شدی — اگر بدیش خبر کاین چنین خزان داریم

دهان پر است و خموشم که تا بگویی تو — کز آن لب شکرینت شکرفشان داریم