دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۴۲

ببسته است پری نهانیی پایم — ز بند اوست که من در میان غوغایم

ز کوه قافم من که غریب اطرافم — به صورتم چو کبوتر به خلق عنقایم

کبوترم چو شود صید چنگ باز اجل — از آن سپس پر عنقای روح بگشایم

ز آفتاب خرد گرچه پشت من گرم است — برای سایه نشینان چو خیمه برپایم

چو ابن وقت بود دامن پدر گیرد — چه صوفیم که به سودای دی و فردایم

مرا چو پرده درآویختی بر این درگاه — هم از برای برآویختن نمی‌شایم

ز لطف توست که از جغدیم برآوردی — چو طوطیان ز کف تو شکر همی‌خایم

اگر ز جود کف تو به بحر راه برم — تمام گوهر هستی خویش بنمایم

شکار درک نیم من ورای ادراکم — به پای وهم نیم من درازپهنایم

سخن به جای بمان خویش بین کجایی تو — مرا بجوی همان جا که من همان جایم