دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۴۵

فضول گشته‌ام امروز جنگ می‌جویم — منوش نکته مستان که یاوه می‌گویم

تنا بسوز چو هیزم که از تو سیر شدم — دلا برو تو ز پیشم تو را نمی‌جویم

لگن نهاد خیالش به چشمه چشمم — بهانه کرد کز این آب جامه می‌شویم

بگفتمش که به خونابه جامه چون شویی — بگفت خون همه زان سوست و من از این سویم

به سوی تو همه خون است و سوی من همه آب — نه قبطیم که در این نیل موسوی خویم