دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۴۶

بر آن شده‌ست دلم کآتشی بگیرانم — که هر کی او نمرد پیش تو بمیرانم

کمان عشق بدرم که تا بداند عقل — که بی‌نظیرم و سلطان بی‌نظیرانم

که رفت در نظر تو که بی‌نظیر نشد — مقام گنج شده‌ست این نهاد ویرانم

من از کجا و مباهات سلطنت ز کجا — فقیر فقرم و افتاده فقیرانم

من آن کسم که تو نامم نهی نمی‌دانم — چو من اسیر توام پس امیر میرانم

جز از اسیری و میری مقام دیگر هست — چو من فنا شوم از هر دو کس نفیرانم

چو شب بیاید میر و اسیر محو شوند — اسیر هیچ نداند که از اسیرانم

به خواب شب گرو آمد امیری میران — چو عشق هیچ نخسبد ز عشق گیرانم

به آفتاب نگر پادشاه یک روزه‌ست — همی‌گدازد مه نیز کز وزیرانم

منم که پخته عشقم نه خام و خام طمع — خدای کرد خمیری از آن خمیرانم

خمیرکرده یزدان کجا بماند خام — خمیرمایه پذیرم نه از فطیرانم

فطیر چون کند او فاطرالسموات است — چو اختران سماوات از منیرانم

تو چند نام نهی خویش را خمش می باش — که کودکی است که گویی که من ز پیرانم