دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۶۸

چند قبا بر قد دل دوختم — چند چراغ خرد افروختم

پیر فلک را که قراریش نیست — گردش بس بوالعجب آموختم

گنج کرم آمد مهمان من — وام فقیران ز کرم توختم

حاصل از این سه سخنم بیش نیست — سوختم و سوختم و سوختم

بر مثل شمعم من پاکباز — ریختم آن دخل که اندوختم

بس که بسی نکته عیسی جان — در دل و در گوش خر اسپوختم

بس که اذا تم دنا نقصه — تا بنگوید صنم شوخ تم