دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۶۷

تو چه دانی که ما چه مرغانیم — هر نفس زیر لب چه می خوانیم

چون به دست آورد کسی ما را — ما گهی گنج گاه ویرانیم

چرخ از بهر ماست در گردش — زان سبب همچو چرخ گردانیم

کی بمانیم اندر این خانه — چون در این خانه جمله مهمانیم

گر به صورت گدای این کوییم — به صفت بین که ما چه سلطانیم

چونک فردا شهیم در همه مصر — چه غم امروز اگر به زندانیم

تا در این صورتیم از کس ما — هم نرنجیم و هم نرنجانیم

شمس تبریز چونک شد مهمان — صد هزاران هزار چندانیم