دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۷۰

آمد سرمست سحر دلبرم — بیخود و بنشست به مجلس برم

گرم شد و عربده آغاز کرد — گفت که تو نقشی و من آزرم

تو به دو پر می پری و من به صد — تو ز دو کس من ز دو صد خوشترم

گرچه فروتر بنشستم ز لطف — من ز حریفان به دو سر برترم

یک قدحم بیست چو جام شماست — تا همه دانند که من دیگرم

ساغر من تا لب و باقی به نیم — جان و دلم زفت و به تن لاغرم

صورت من ناید در چشم سر — زان که از این سر نیم و زان سرم

من پنهان در دل و دل هم نهان — زانک در این هر دو صدف گوهرم

گر قدحی بیشتر از من خوری — من دو سبو بیشتر از تو خورم

گر به دو صد کوه چو بز بردوی — من که و بز را دو شکم بردرم

چون بدوم مه نبود همتکم — چون بجهم چرخ بود چنبرم

چون ببرم دست به سوی سلاح — دشنه خورشید بود خنجرم

خشک نماید بر تو این غزل — چون نشدی تر ز نم کوثرم

کور نه‌ام لیک مرا کیمیاست — این درم قلب از آن می خرم

جزو و کلم یار مرا درخور است — نی خوردم غم و نه من غم خورم