دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۷۱

شد ز غمت خانهٔ سودا دلم — در طلبت رفت به هر جا دلم

در طلب زُهره‌رخ‌ِ ماه‌رو — می‌نگرد جانب بالا دلم

فرش غمش گشتم و آخر ز بخت — رفت بر این سقف مصفا دلم

آه که امروز دلم را چه شد! — دوش چه گفته است کسی با دلم؟

از طلب گوهر گویای عشق — موج زند موج چو دریا دلم

روز شد و چادر شب می‌دَرَد — در پی آن عیش و تماشا دلم

از دل تو در دل من نکته‌هاست — اه چه ره است از دل تو تا دلم

گر نکنی بر دل من رحمتی — وای دلم وای دلم وا دلم

ای تبریز از هوس شمس دین — چند رود سوی ثریا دلم