دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۷۵

گر تو کنی روی ترش زحمت از این جا ببرم — گر تو میی من قدحم ور ترشی من کبرم

عبس وجها سندی کان سناه مددی — کل هوی یهویه ذاک جمیل و کرم

زنده نباشد دل من گر به مهش دل ندهم — عقل ندارد سر من گر ز نباتش نچرم

مبسمه بلبلنی عابسه زلزلنی — ما شطه شیبنی غیبته الف هرم

گر کژی آرم سوی او همچو کمان تیر خورم — ور هنر آرم سوی او عرضه کنم بی‌هنرم

بارحتی فکرته هیجنی قلقلنی — قمت اطوف سکرا مغتنما حول حرم

گر پی رایش نروم باد گسسته رگ من — ور سوی بحرش نروم باد شکسته گهرم

ظلت به مقتنیا مرتزقا مجتنیا — نخله خلد نبتت وسط ریاض و ارم

چونک شکارش نشوم خواجه یقین دان که سگم — چون پی اسپش ندوم خواجه یقین دان که خرم

کنت ثقیلا کسلا خففنی جذبته — نمت علی قارعه عاصفنی سیل عرم

گفتم بسته‌ست دلم گفت منم قفل گشا — گفتم کشتی تو مرا گفت من از تو بترم

رو سخن کار مگو کز همه آزاد شدم — رو سخن خار مگو چون همه گل می‌سپرم