دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۸۳

فان وفق الله الکریم وصالکم — و عاین روحی حسنکم و جمالکم

تصدقت بالروح العزیز لشکرها — فبالله ارحموا ذلی و عشقی  وما لکم

الی کم اقاصی هجرکم و فراقکم — الی کم اؤانس طیفکم و خیالکم

تناقص صبری بازدیاد ملالکم — فیالیتنی افنی کصبری ملالکم

عمی العین من تذکارها حرکاتکم — و غنجاتها ویلاکم و دلالکم

رآنی الهوی یوما الاعب غفلتی — فصاح علینا صیحة العشق والکم

لقد جاء من تبریز روح مجسم — الا فانثروا فی حب نعلیه ما لکم