دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۸۴

علی اهل نجد الثنا و سلام — و عیشتنا فی غیرهم لحرام

فضیلته للفاضلین بصیره — ملاحته للعاشقین قوام

بصیره اهل الله منه مکحل — و عشره اهل الحق فیه مدام

ایا ساکنیها من فضیله سیدی — لکم عیشه مرضیه و دوام

و لو لا حجاب العز ارخی ملیکنا — لکان علی باب الملیک زحام

ملیک اذا لاحت شعاشع خده — لا صبح حیا صخره و رخام

سقی الله وقتا انطقانا کلامه — ففی الروح من ذاک الکلام کلام

غدا آلفا قلبی یقوم لامره — وقدی من عذل العواذل لام