دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۱۸

قصد جفاها نکنی ور بکنی با دل من — وا دل من وا دل من وا دل من وا دل من

قصد کنی بر تن من شاد شود دشمن من — وانگه از این خسته شود یا دل تو یا دل من

واله و مجنون دل من خانه پرخون دل من — بهر تماشا چه شود رنجه شوی تا دل من

خورده شکرها دل من بسته کمرها دل من — وقت سحرها دل من رفته به هر جا دل من

مرده و زنده دل من گریه و خنده دل من — خواجه و بنده دل من از تو چو دریا دل من

ای شده استاد امین جز که در آتش منشین — گرچه چنین است و چنین هیچ میاسا دل من

سوی صلاح دل و دین آمده جبریل امین — در طلب نعمت جان بهر تقاضا دل من