دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۱۷

قصد جفاها نکنی ور بکنی با دل من — وا دل من وا دل من وا دل من وا دل من

قصد کنی بر تن من شاد شود دشمن من — وانگه از این خسته شود یا دل تو یا دل من

واله و شیدا دل من بی‌سر و بی‌پا دل من — وقت سحرها دل من رفته به هر جا دل من

بیخود و مجنون دل من خانه پرخون دل من — ساکن و گردان دل من فوق ثریا دل من

سوخته و لاغر تو در طلب گوهر تو — آمده و خیمه زده بر لب دریا دل من

گه چو کباب این دل من پر شده بویش به جهان — گه چو رباب این دل من کرده علالا دل من

زار و معاف است کنون غرق مصاف است کنون — بر کُهِ قاف است کنون در پی عنقا دل من

طفل دلم می نخورد شیر از این دایه شب — سینه سیه یافت مگر دایه شب را دل من

صخره موسی گر از او چشمه روان گشت چو جو — جوی روان حکمت حق صخره و خارا دل من

عیسی مریم به فلک رفت و فروماند خرش — من به زمین ماندم و شد جانب بالا دل من

بس کن کاین گفت زبان هست حجاب دل و جان — کاش نبودی ز زبان واقف و دانا دل من