دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۳۴

عید نمای عید را ای تو هلال عید من — گوش بمال ماه را ای مه ناپدید من

بود من و فنای من خشم من و رضای من — صدق من و ریای من قفل من و کلید من

اصل من و سرشت من مسجد من کنشت من — دوزخ من بهشت من تازه من قدید من

جور کنی وفا بود درد دهی دوا بود — لایق تو کجا بود دیده جان و دید من

پیشتر از نهاد جان لطف تو داد داد جان — ای همگی مراد جان پس تو بدی مرید من

ای مه عید روی تو ای شب قدر موی تو — چون برسم بجوی تو پاک شود پلید من

جسم چو خانقاه جان فکرت‌ها چو صوفیان — حلقه زدند و در میان دل چو ابایزید من

دم نزم خمش کنم با همه رو ترش کنم — تا که بگوییم توی حاضر و مستفید من