دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۳۶

باز بهار می کشد زندگی از بهار من — مجلس و بزم می نهد تا شکند خمار من

من دل پردلان بدم قوت صابران بدم — برد هوای دلبری هم دل و هم قرار من

تند نمود عشق او تیز شدم ز تندیش — گفت برو ندیده‌ای تیزی ذوالفقار من

از قدم درشت او نرم شده‌ست گردنم — تا چه کشد دگر از او گردن نرمسار من

پخته نجوشد ای صنم جوش مده که پخته‌ام — کز سر دیگ می رود تا به فلک بخار من

هین که بخار خون من باخبر است از غمت — تا نبرد به آسمان راز دل نزار من

روح گریخت پیش تو از تن همچو دوزخم — شرم بریخت پیش تو دیده شرمسار من