دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۷۱

دو چیز نخواهد بد در هر دو جهان می دان — از عاشق حق توبه وز باد هوا انبان

گر توبه شود دریا یک قطره نیابم من — ور خاک درآیم من آن خاک شود سوزان

در خاک تنم بنگر کز جان هواپیشه — هر ذره در این سودا گشته‌ست چو دل گردان

خاصیت من این است هر جا که روم اینم — چه دوزد پالان گر هر جا که رود پالان

گویند که هر کی هست در گور اسیر آید — در حقه تنگ آن مشک نگذارد مشک افشان

در سینه تاریکت دل را چه بود شادی — زندان نبود سینه میدان بود آن میدان

اندر رحم مادر چون طفل طرب یابد — آن خون به از این باده وان جا به از این بستان

گر شرح کنم این را ترسم که مقلد را — آید به خیال اندر اندیشه سرگردان