دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۷۰

ای نفس چو سگ آخر تا چند زنی دندان — وز کبر کسان رنجی و اندر تو دو صد چندان

گریانی و پرزهری با خلق چه باقهری — مانند سر بریان گشته که منم خندان

من صوفی باصوفم من آمر معروفم — چون شحنه بود آن کس کو باشد در زندان

معذوری خود دیده در خویش ترنجیده — عذر دگران خواهد از باب هنرمندان

بر دانش و حال خود تأویل کنی قرآن — وان گاه هم از قرآن در خلق زنی سندان

آب حیوان یابی گر خاک شوی ره را — وز باد و بروت آیی در نار تو دربندان

بگریز از این دربند بر جمله تو در دربند — جز شمس حق تبریز سلطان شکرقندان