دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۰۶

تو نقد قلب را از زر برون کن — وگر گوید زرم زوتر برون کن

که بیگانه چو سیلاب است دشمن — ز بامش تو بران وز در برون کن

مگس‌ها را ز غیرت ای برادر — از این بزم پر از شکر برون کن

دو چشم خاین نامحرمان را — از آن زیب و جمال فر برون کن

اگر کر نشنود آواز آن چنگ — اگر تانی کری از کر برون کن

چو مستان شیشه اندر دست دارند — دلی کو هست چون مرمر برون کن

نران راه معنی عاشقانند — نر شهوت بود چون خر برون کن

بریزیدست شهوت پر و بالش — از این مرغان نیکو پر برون کن

چو بنده شمس تبریزی نباشد — تو او را آدمی مشمر برون کن