دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۰۵

اگر تو عاشقی غم را رها کن — عروسی بین و ماتم را رها کن

تو دریا باش و کشتی را برانداز — تو عالم باش و عالم را رها کن

چو آدم توبه کن وارو به جنت — چه و زندان آدم را رها کن

برآ بر چرخ چون عیسی مریم — خر عیسی مریم را رها کن

وگر در عشق یوسف کف بریدی — همو را گیر و مرهم را رها کن

وگر بیدار کردت زلف درهم — خیال و خواب درهم را رها کن

نفخت فیه من روحی رسیده‌ست — غم بیش و غم کم را رها کن

مسلم کن دل از هستی مسلم — امید نامسلم را رها کن

بگیر ای شیرزاده خوی شیران — سگان نامعلم را رها کن

حریصان را جگرخون بین و گرگین — گر و ناسور محکم را رها کن

بر آن آرد تو را حرص چو آزر — که ابراهیم ادهم را رها کن

خمش زان نوع کوته کن سخن را — که الله گو اعلم را رها کن

چو طالع گشت شمس الدین تبریز — جهان تنگ مظلم را رها کن