دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۰۸

نتانی آمدن این راه با من — کجا دارد هریسه پای روغن

ولی همراهی و با تو بسازم — که چشم من به روی توست روشن

چو از راهت ببردم شرط نبود — میان راه ترک دوست کردن

بغل‌هایت بگیرم همچو پیران — چو طفلانت نهم گاهی به گردن

چو آدم توبه کن از خوشه چینی — چو کشتی بذر آن توست خرمن

دهان بربند گوش فهم بسته‌ست — مگو چیزی که می ناید به گفتن