دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۰۹

دل معشوق سوزیده است بر من — وزان سوزش جهان را سوخت خرمن

بزد آتش به جان بنده شمعی — کز او شد موم جان سنگ و آهن

پدید آمد از آن آتش به ناگه — میان شب هزاران صبح روشن

به کوی عشق آوازه درافتاد — که شد در خانه دل شکل روزن

چه روزن کآفتاب نو برآمد — که سایه نیست آن جا قدر سوزن

از آن نوری که از لطفش برسته‌ست — ز آتش گلبن و نسرین و سوسن

از آن سو بازگرد ای یار بدخو — بدین سو آ که این سوی است مؤمن

به سوی بی‌سوی جمله بهار است — به هر سو غیر این سرمای بهمن

چو شمس الدین جان آمد ز تبریز — تو جان کندن همی‌خواهی همی‌کن