دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۲

بشکن سبو و کوزه، ای میرآب جان‌ها! — تا وا شود چو کاسه، در پیش تو دهان‌ها

بر گیجگاه ما زن، ای گیجی خردها! — تا وارهد به گیجی، این عقل ز امتحان‌ها

ناقوس تن شکستی، ناموس عقل بشکن — مگذار کآن مزور، پیدا کند نشان‌ها

ور جادویی نماید، بندد زبان مردم — تو چون عصای موسی، بگشا برو زبان‌ها

عاشق خموش خوش‌تر، دریا به جوش خوش‌تر — چون آینه‌ست خوش‌تر، در خامشی بیان‌ها