دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۲۸

ای دوست عتاب را رها کن — تدبیر دوای درد ما کن

ای دوست جدا مشو تو از ما — ما را ز بلا و غم جدا کن

اندیشه چو دزد در دل افتاد — مستم کن و دزد را فنا کن

شادی ز میان غم برانگیز — در عالم بی‌وفا وفا کن