دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۲۷

وقت آمد توبه را شکستن — وز دام هزار توبه جستن

دست دل و جان‌ها گشادن — دست غم را ز پس ببستن

معشوقه روح را بدیدن — لعل لب او به بوسه خستن

در آب حیات غسل کردن — در وی تن خویش را بشستن

برخاست قیامت وصالش — تا کی به امید درنشستن

گر بسکلد آن نگار بنگر — صد پیوست است در آن سکستن

مخدومی شمس دین تبریز — ای جان تو رمیده‌ای ز بستن