دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۳۳

برخیز و صبوح را برنجان — ای روی تو آفتاب رخشان

جان‌ها که ز راه نو رسیدند — بر مایده قدیم بنشان

جان‌ها که پرید دوش در خواب — در عالم غیب شد پریشان

هر جان به ولایتی و شهری — آواره شدند چون غریبان

مرغان رمیده را فرازآر — حراقه بزن صفیر برخوان

هرچ آوردند از ره آورد — بیخود کنشان و جمله بستان

زیرا هر گل که برگ دارد — او بر نخورد از این گلستان

عقلی باید ز عقل بیزار — خوش نیست قلاوزی زحیران

جغد است قلاوز و همه راه — در هر قدمی هزار ویران

ای باز خدا درآ به آواز — از کنگره‌های شهر سلطان

این راه بزن که اندر این راه — خفت اشتر و مست شد شتربان