دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۳۲

ای دشمن عقل و جان شیرین — نور موسی و طور سینین

ای دوست که زهره نیست جان را — تا از تو نشان دهد به تعیین

ای هر چه بگویم و نویسم — برخوانده نانبشته پیشین

ای آنک طبیب دردهایی — بی قرص بنفشه و فسنتین

ای باعث رزق مستمندان — بی قوصره و جوال و خرجین

هر ذوق که غیر حضرت توست — نوش تین است و نیش تنین

دو پاره کلوخ را بگیری — ویسی سازی از آن و رامین

وان نقش از آن فروتراشی — طینی باشد میانه طین

پس در کف صنع نقش بندت — لعبت‌هااند این سلاطین

بر هم زنشان چو دو سبو تو — تا بشکند آن یکی به توهین

تا لاف زند که من شکستم — تو بشکسته به دست تکوین

چون بادی را کنی مصور — طاووس شوند و باز و شاهین

شب خواب مسافری ببندی — یعنی که مخسب خیز بنشین

بنشین به خیال خانه دل — هر نقش که می کنیم می بین

نقشی دگری همی‌فرستیم — تا لقمه او شود نخستین

تا صورت راست را بدانی — در سینه ز صورت دروغین

من از پی اینت نقش کردم — تا کلک مرا کنی تو تحسین

امشب همه نقش‌ها شکارند — از اسب فرومگیر تو زین

تا روز سوار باش بر صید — مندیش ز بالش و نهالین

می گرد به گرد لیل لیلی — گر مجنونی ز پای منشین

امشب صدقات می دهد شاه — ان الصدقات للمساکین

صاع سلطان اگر بجویی — یابی به جوال ابن یامین

بس کن که دعا بسی بکردی — گوش آر از این سپس به آمین