دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۳۵

دلبر بیگانه صورت مهر دارد در نهان — گر زبانش تلخ گوید قند دارد در دهان

از درون سو آشنا و از برون بیگانه رو — این چنین پرمهر دشمن من ندیدم در جهان

چونک دلبر خشم گیرد عشق او می گویدم — عاشق ناشی مباش و رو مگردان هان و هان

راست ماند تلخی دلبر به تلخی شراب — سازوار اندر مزاج و تلخ تلخ اندر زبان

پیش او مردن به هر دم از شکر شیرینتر است — مرده داند این سخن را تو مپرس از زندگان

شاد روزی کاین غزل را من بخوانم پیش عشق — سجده‌ آرم بر زمین و جان سپارم در زمان

مرغ جان را عشق گوید میل داری در قفس — مرغ گوید من تو را خواهم قفس را بردران