دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۳۶

عاشقان نالان چو نای و عشق همچون نای زن — تا چه‌ها در می دمد این عشق در سرنای تن

هست این سر ناپدید و هست سرنایی نهان — از می لب‌هاش باری مست شد سرنای من

گاه سرنا می نوازد گاه سرنا می گزد — آه از این سرنایی شیرین نوای نی شکن

شمع و شاهد روی او و نقل و باده لعل او — ای ز لعلش مست گشته هم حسن هم بوالحسن

بوحسن گو بوالحسن را کو ز بویش مست شد — وان حسن از بو گذشت و قند دارد در دهن

آسمان چون خرقه رقصان است و صوفی ناپدید — ای مسلمانان که دیده‌ست خرقه رقصان بی‌بدن

خرقه رقصان از تن است و جسم رقصان است ز جان — گردن جان را ببسته عشق جانان در رسن

ای دل مخمور گویی باده‌ات گیرا نبود — باده گیرای او وانگه کسی با خویشتن