دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۴۲

من ز گوش او بدزدم حلقه دیگر نهان — تا نداند چشم دشمن ور بداند گو بدان

بر رخم خطی نبشت و من نهان می داشتم — زین سپس پنهان ندارم هر کی خواند گو بخوان

طوق زر عشق او هم لایق این گردن است — بشکند از طوق عشقش گردن گردن کشان

کوس محمودی همه بر اشتر محمود باد — بار دل هم دل کشد محرم کجا باشد زبان

آینه آهن دلی باید که تا زخمش کشد — زخم آیینه نباشد درخور آیینه دان

لیک روی دوست بینی بی‌خبر باشی ز زخم — چون زنان مصر بیخود در جمال یوسفان

صد هزاران حسن یوسف در جمال روی کیست — شمس تبریزی ما آن خوش نشین خوش نشان