دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۵

شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را — چون با زنی برانی سستی دهد میان را

زیرا جماعِ مرده تن را کند فسرده — بنگر به اهل دنیا دریاب این نشان را

میران و خواجگانشان پژمرده است جانْشان — خاکِ سیاه بر سر، این نوع شاهدان را

دررو به عشق دینی تا شاهدان ببینی — پرنور کرده از رخ آفاقِ آسمان را

بخشد بتِ نهانی هر پیر را جوانی — زان آشیان جانی اینست ارغوان را

خامش کنی وگر نی بیرون شوم از این جا — کز شومیِ زبانت می‌پوشد او دهان را