دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۶

در جنبش اندرآور زلفِ عبرفشان را — در رقص اندرآور جان‌های صوفیان را

خورشید و ماه و اختر رقصان به گِردِ چنبر — ما در میانِ رقصیم رقصان کن آن میان را

لطف تو مطربانه از کمترین ترانه — در چرخ اندرآرد صوفیِ آسمان را

باد بهار پویان آید ترانه گویان — خندان کند جهان را خیزان کند خزان را

بس مار یار گردد، گل جفتِ خار گردد — وقت نثار گردد مر شاه بوستان را

هر دم ز باغ بویی آید چو پیک سویی — یعنی که الصلا‌ زن امروز دوستان را

در سر خود روان شد بستان و با تو گوید — در سر خود روان شو تا جان رسد روان را

تا غنچه برگشاید با سرو سرّ ِ سوسن — لاله بشارت آرد مر بید و ارغوان را

تا سر هر نهالی از قعر بر سر آید — معراجیان نهاده در باغ نردبان را

مرغان و عندلیبان بر شاخه‌ها نشسته — چون بر خزینه باشد ادرار پاسبان را

این برگ چون زبان‌ها وین میوه‌ها چو دل‌ها — دل‌ها چو رو نماید قیمت دهد زبان را