دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۵۵

ای زیان و ای زیان و ای زیان و ای زیان — هوشیاری در میان بیخودان و مستیان

بی محابا درده ای ساقی مدام اندر مدام — تا نماند هوشیاری عاقلی اندر جهان

یار دعوی می کند گر عاشقی دیوانه شو — سرد باشد عاقلی در حلقه دیوانگان

گر درآید عاقلی گو کار دارم راه نیست — ور درآید عاشقی دستش بگیر و درکشان

عیب بینی از چه خیزد خیزد از عقل ملول — تشنه هرگز عیب داند دید در آب روان

عقل منکر هیچ گونه از نشان‌ها نگذرد — بی نشان رو بی‌نشان تا زخم ناید بر نشان

یوسفی شو گر تو را خامی بنخاسی برد — گلشنی شو گر تو را خاری نداند گو مدان

عیسیی شو گر تو را خانه نباشد گو مباش — دیده‌ای شو گرت روپوشی نماند گو ممان