دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۶۸

ای دل من در هوایت همچو آب و ماهیان — ماهی جانم بمیرد گر بگردی یک زمان

ماهیان را صبر نبود یک زمان بیرون آب — عاشقان را صبر نبود در فراق دلستان

جان ماهی آب باشد صبر بی‌جان چون بود — چونک بی‌جان صبر نبود چون بود بی‌جان جان

هر دو عالم بی‌جمالت مر مرا زندان بود — آب حیوان در فراقت گر خورم دارد زیان

این نگارستان عالم پرنشان و نقش توست — لیک جای تو نگیرد کو نشان کو بی‌نشان

قطره خون دلم را چون جهانی کرده‌ای — تا ز حیرانی ندانم قطره‌ای را از جهان

بر دهان من به دست خویش بنهادی قدح — تا ز سرمستی ندانم من قدح را از دهان

من کی باشم از زمین تا آسمان مستان پرند — کز شراب تو ندانند از زمین تا آسمان

صد شبان چون من سپرده گوسفند خود به گرگ — گوسفندان را چه کردی با کی گویم کو شبان

در بیان آرم نیایی ور نهان دارم بتر — درنگنجی از بزرگی در جهان و در نهان

گر نهان را می شناسم از جهان در عاشقی — مؤمن عشقم مخوان و کافرم خوان ای فلان