دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۷۰

مطربا بردار چنگ و لحن موسیقار زن — آتش از جرمم بیار و اندر استغفار زن

ای کلیم عشق بر فرعون هستی حمله بر — بر سر او تو عصای محو موسی وار زن

عقل از بهر هوس‌ها دارداری می کند — زود چشمش را ببند و بهر او تو دار زن

ور بگوید من به دانش نظم کاری می کنم — آتشی دست آور و در نظم و اندر کار زن

در غریبستان جان تا کی شوی مهمان خاک — خاک اندر چشم این مهمان و مهمان دار زن

مطربا حسنت ز پرگار خرد بیرونتر است — خیمه عشرت برون از عقل و از پرگار زن

تار چنگت را ز پود صرف می جانی بده — زان حراره کهنه نوبخت بر اوتار زن

بر در مخدوم شمس الدین ز دیده آب زن — در همه هستی ز نار چهره او نار زن

از یکی دستان او خورشید و مه را خفته کن — پس نهان زو چنگ اندر دولت بیدار زن

عقل هشیارت قبایی دوخت بهر شمس دین — تو ز عشق او به چشم منکران مسمار زن

بر براق عشق بنشین جانب تبریز رو — و آنگهی زانو ز بهر غمزه خون خوار زن