دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۷۴

ای چراغ آسمان و رحمت حق بر زمین — ناله من گوش دار و درد حال من ببین

از میان صد بلا من سوی تو بگریختم — دست رحمت بر سرم نه یا بجنبان آستین

یا روان کن آب رحمت آتش غم را بکش — یا خلاصم ده چو عیسی از جهان آتشین

یا مراد من بده یا فارغم کن از مراد — وعده فردا رها کن یا چنان کن یا چنین

یا در انافتحنا برگشا تا بنگرم — صد هزاران گلستان و صد هزاران یاسمین

یا ز الم نشرح روان کن چارجو در سینه‌ام — جوی آب و جوی خمر و جوی شیر و انگبین

ای سنایی رو مدد خواه از روان مصطفی — مصطفی ما جاء الا رحمة للعالمین