دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۷۳

موی بر سر شد سپید و روی من بگرفت چین — از فراق دلبری کاسدکن خوبان چین

جان ز غیرت گوش را گوید حدیثش کم شنو — دل ز غیرت چشم را گوید که رویش را مبین

دست عشرت برگشادم تا ببندم پای غم — عشرتم همرنگ غم شد ای مسلمانان چنین

دست در سنگی زدم دانم که نرهاند مرا — لیک غرقه گشته هم چنگی زند در آن و این

از در دل درشدم امروز دیدم حال او — زردروی و جامه چاک و بی‌یسار و بی‌یمین

گفتمش چونی دلا او گریه درشدهای های — از فراق ماه روی همنشان همنشین