دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۸۵

صنما بیار باده بنشان خمار مستان — که ببرد عشق رویت همگی قرار مستان

می کهنه را کشان کن به صبوح گلستان کن — که به جوش اندرآمد فلک از عقار مستان

بده آن قرار جان را گل و لاله زار جان را — ز نبات و قند پر کن دهن و کنار مستان

قدحی به دست برنه به کف شکرلبان ده — بنشان به آب رحمت به کرم غبار مستان

صنما به چشم مستت دل و جان غلام دستت — به می خوشی که هستت ببر اختیار مستان

چو شراب لاله رنگت به دماغ‌ها برآید — گل سرخ شرم دارد ز رخ و عذار مستان

چو جناح و قلب مجلس ز شراب یافت مونس — ببرد گلوی غم را سر ذوالفقار مستان

صنما تو روز مایی غم و غصه سوز مایی — ز تو است ای معلا همه کار و بار مستان

بکشان تو گوش شیران چو شتر قطارشان کن — که تو شیرگیر حقی به کفت مهار مستان

ز عقیق جام داری نمکی تمام داری — چه غریب دام داری جهت شکار مستان

سخنی بماند جانی که تو بی‌بیان بدانی — که تو رشک ساقیانی سر و افتخار مستان