دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۸۶

صنما به چشم شوخت که به چشم اشارتی کن — نفسی خراب خود را به نظر عمارتی کن

دل و جان شهید عشقت به درون گور قالب — سوی گور این شهیدان بگذر زیارتی کن

تو چو یوسفی رسیده همه مصر کف بریده — بنما جمال و بستان دل و جان تجارتی کن

و اگر قدم فشردی به جفا و نذر کردی — بشکن تو نذر خود را چه شود کفارتی کن

تو مگو کز این نثارم ز شما چه سود دارم — تو ز سود بی‌نیازی بده و خسارتی کن

رخ همچو زعفران را چو گل و چو لاله گردان — سه چهار قطره خون را دل بابشارتی کن

چو غلام توست دولت نکشد ز امر تو سر — به میان ما و دولت ملکا سفارتی کن

چو به پیش کوه حلمت گنهان چو کاه آمد — به گناه چون که ما نظر حقارتی کن

تن ما دو قطره خون بد که نظیف و آدمی شد — صفت پلید را هم صفت طهارتی کن

ز جهان روح جان‌ها چو اسیر آب و گل شد — تو ز دار حرب گلشان برهان و غارتی کن

چو ز حرف توبه کردم تو برای طالبان را — جز حرف پرمعانی علم و امارتی کن

ز برای گرم کردن بود این دم چو آتش — جز دم تو تابشی را سبب حرارتی کن

تو که شاه شمس دینی تبریز نازنین را — به ظهور نیر خود وطن بصارتی کن