دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۹۳

هیچ باشد که رسد آن شکر و پسته من — نقل سازد جهت این جگر خسته من

دست خود بر سر من مالد از روی کرم — که تو چونی هله ای بی‌دل و پابسته من

سر گران گشته از آن باده بی‌ساغر من — زعفران کشته بدین لاله بررسته من

زخم بر تار تو اندرخور خود چون رانم — ای گسسته رگت از زخمه آهسته من

چون تنم جان نشود زان ابدی آب حیات — چون دلم برنجهد زان بت برجسته من

هله ای طیف خیالش بنشین و بشنو — یک زمانی سخن پخته به نبشته من

چون مه چارده شب را تو برآرای به حسن — ای به شب‌ها و سحرها به دعا جسته من

چند صف‌ها بشکستی و بدیدی همه را — هیچ دیدی تو صفی چون صف اشکسته من

لاله زار و چمن ار چه که همه ملک وی است — هوس و رغبت او بین تو به گلدسته من

لب ببند و قصص عشق به گوش او گوی — که حریص آمد بر گفتن پیوسته من