دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۹۵

اینک آن انجم روشن که فلک چاکرشان — اینک آن پردگیانی که خرد چادرشان

همچو اندیشه به هر سینه بود مسکنشان — همچو خورشید به هر خانه فتد لشکرشان

نظر اولشان زنده کند عالم را — در نظر هیچ نگنجد نظر دیگرشان

ای بسا شب که من از آتششان همچو سپند — بوده‌ام نعره زنان رقص کنان بر درشان

گر تو بو می نبری بوی کن اجزای مرا — بو گرفته‌ست دل و جان من از عنبرشان

ور تو بس خشک دماغی به تو بو می نرسد — سر بنه تا برسد بر تو دماغ ترشان

خود چه باشد تر و خشک حیوانی و نبات — مه نبات و حیوان و مه زمین مادرشان

همه عالم به یکی قطره دریا غرقند — چه قدر خورد تواند مگس از شکرشان