دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۹۹

مکن ای دوست ز جور این دلم آواره مکن — جان پی پاره بگیر و جگرم پاره مکن

مر تو را عاشق دل داده و غمخوار بسی است — جان و سر قصد سر این دل غمخواره مکن

نظر رحم بکن بر من و بیچارگیم — جز تو ار چاره گری هست مرا چاره مکن

پیش آتشکده عشق تو دل شیشه گر است — دل خود بر دل چون شیشه من خاره مکن

هر دمی هجر ستمکار تو دم می دهدم — هر دمم دم ده بی‌باک ستمکاره مکن

تن پربند چو گهواره و دل چون طفل است — در کنارش کش و وابسته گهواره مکن

پیش خورشید رخت جان مرا رقصان دار — همچو شب جان مرا بند هر استاره مکن

ز دغل عالم غدار دو صد سر دارد — سر من در سر این عالم غداره مکن

صد چو هاروت و چو ماروت ز سحرش بسته‌ست — مر مرا بسته این جادوی سحاره مکن

خمر یک روزه این نفس خمار ابد است — هین مرا تشنه این خاین خماره مکن

لعب اول چو مرا بست میفزا بازی — ز آنچ یک باره شدم مات تو ده باره مکن

جمله عیاری ناسوت ز لاهوت تو است — تو دگر یاری این کافر عیاره مکن