دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۰۱

دم ده و عشوه ده ای دلبر سیمین بر من — که دمم بی‌دم تو چون اجل آمد بر من

دل چو دریا شودم چون گهرت درتابد — سر به گردون رسدم چونک بخاری سر من

خنک آن دم که بیاری سوی من باده لعل — بدرخشد ز شرارش رخ همچون زر من

زان خرابم که ز اوقاف خرابات توام — در خرابی است عمارت شدن مخبر من

شاهد جان چو شهادت ز درون عرضه کند — زود انگشت برآرد خرد کافر من

پیش از آنک به حریفان دهی ای ساقی جمع — از همه تشنه‌ترم من بده آن ساغر من

بنده امر توام خاصه در آن امر که تو — گویی‌ام خیز نظر کن به سوی منظر من

هین برافروز دلم را تو به نار موسی — تا که افروخته ماند ابدا اخگر من

من خمش کردم و در جوی تو افکندم خویش — که ز جوی تو بود رونق شعر تر من