دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۲۶

به شکرخنده ببردی دل من — بشکن شکر دل را مشکن

دل ما را که ز جا برکندی — به تو آمد پر و بالش بمکن

بنگر تا به چه لطفش بردی — رحم کن هر نفسش زخم مزن

جانم اندر پی دل می‌آید — چه کند بی‌تو در این قالب تن

بی‌تو دل را نبود برگ جهان — بی‌تو گل را نبود برگ چمن

هین چرا بند شکستی خاموش — یا مگر نیست تو را بند دهن